Kazanie ks. Jacka Bałemby SDB wygłoszone podczas czuwania Krucjaty Różańcowej za Ojczyznę. 26.10.2013, Jasna Góra, Bazylika, Msza Święta, godz. 0.00.

 

   W przeddzień Narodowego Święta Niepodległości słowo ukazuje nam niezawodne drogi wierności Panu Bogu poprzez wierność Bożemu Objawieniu zawartemu w Piśmie Świętym i Tradycji.

   Wymyślają różni ludzie ciągle nowe sposoby odnowy Kościoła. Ściślej: odnowy ludzkiego wymiaru Kościoła. A przecież…

 

 

   Od dwudziestu wieków daje nam Pan Bóg – jakby na tacy! – program niezawodny nie nowej, lecz Bożej odnowy Kościoła.

   Ten program to jest wierność Bożemu Objawieniu zawartemu w Piśmie Świętym i Tradycji, wierność Prawdzie i łasce, czyli mądrość i świętość, w czym zawiera się także walka z błędem i grzechem.

   W ten sposób realizuje się najszlachetniejszy Chrystusowy program: Instaurare omnia in Christo – odnowić wszystko w Chrystusie!

 

   Jest to jedyne skuteczne remedium przeciw zapędom niszczycieli wiary katolickiej, którzy w Kościele i na polskiej ziemi w ostatnich latach, tygodniach i dniach poczynają sobie coraz bezczelniej. „Wpływowe środowiska” wiodą całe rzesze ku neo new religion. To jest proces, który dokonuje się wewnątrz Kościoła!

   Czas się budzić! Czas na powstanie nowych bohaterów, dzielnych obrońców wiary rzymskokatolickiej – za wzorem wielkich Świętych Kościoła, obrońców wiary – defensores fidei!

   Czas postawić tamę bezczelnej destrukcji katolickiej wiary, jaka dokonuje się na naszych oczach. Jak długo jeszcze będziemy naiwnie, potulnie, nierozumnie i antyewangelicznie „rozgrzeszać” przebiegłych i zuchwałych wykrzywiaczy katolickiej wiary oraz profanatorów, bluźnierców i destruktorów naszych największych świętości i kultu Najświętszego Sakramentu?

   Oświeceni  indoktrynują nieoświecony plebs i sprawy tak przedstawiają, że nie ma winnych. A przecież… sprawy nie dzieją się same! Ktoś podejmuje decyzje. Ktoś się zgadza. Ktoś stoi za kulisami. Ktoś na pierwszym planie. Są ukryte gremia planujące… Są wpływowe środowiska, które nie spoczną, dopóki nie zniszczą tego, co katolickie. Lucyferiańska poświata…

   Pronafatorów, którzy zbezcześcili świątynię, Pan Jezus biczem i słowem gwałtownym rozpędził na cztery wiatry: „Napisane jest: Mój dom będzie domem modlitwy, a wy uczyniliście z niego jaskinię zbójców” (Łk 19,46)!

   Bezczelnie znieważa się Pana Boga a ktoś pisze o jakimś ubolewaniu i o czyichś obrażonych uczuciach religijnych… Cóż to za ateistyczna terminologia? Groteska? Jeśli tak, to bardzo w złym stylu.   Słowo Boże ostrzega: Nie łudźcie się: Bóg nie dozwoli z siebie szydzić. A co człowiek sieje, to i żąć będzie” (Ga 6, 7-8)! Czy nas w ogóle jeszcze obchodzi Pan Bóg i Jego chwała?

   Kto organizuje dzisiaj modlitwy ekspiacyjne?

   Kto zamawia Msze Święte ekspiacyjne?

   Pokorny ojciec Pio modlił się: „O Ojcze święty, ile profanacji, ile świętokradztw musi znosić Twoje łaskawe serce! Któż więc, Boże, stanie w obronie tego łagodnego Baranka, który nigdy nie otworzył ust swoich w swojej sprawie, lecz zawsze tylko w naszej?”.

   Kto – który pasterz, osoba konsekrowana, człowiek świeckistanie w obronie największego skarbu, jakim na polskiej ziemi i w całym wszechświecie jest nasz Pan Jezus Chrystus obecny w Najświętszym Sakramencie?

   Już nam Pan Bóg jasno tłumaczy:

      „Jeżeli Pan domu nie zbuduje,

      na próżno się trudzą ci, którzy go wznoszą” (Ps 127, 1).

      „Mówię do Pana: «Tyś jest Panem moim,

      poza Tobą nie ma dla mnie dobra»” (Ps 16, 2).

   Błagajmy natarczywie z Psalmistą:

      Już czas jest działać Panie,

      bo pogwałcili Twoje Prawo” (Ps 119, 126)!

 

VIDEO:

 

. 

AUDIO:

Głośnik (2)  

TEKST:

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

 

Magnificat anima mea Dominum,

et exsultavit spiritus meus in Deo salvatore meo,

quia respexit humilitatem ancillae suae.

 

„Wielbi dusza moja Pana

i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim.

Bo wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy”

(Łk 1, 46-48).

 

Bracia i siostry! Czasy pomieszania powszechnego wtargnęły w sam środek Kościoła. Dobro pomieszało się ze złem. Łaska z grzechem. Prawda z błędem. Ortodoksja z herezją. Tradycja z modernizmem. Obiektywizm prawdy z arbitralnością subiektywnych opinii. Niewzruszoność pryncypiów z ruchomym relatywizmem. Niezmienność Prawdy z obszerną listą zastrzeżeń. Niezmienność liturgii z festiwalem destrukcyjnej kreatywności przy ołtarzu Pańskim. Teocentryzm z antropocentryzmem. Boże Objawienie z produktami ludzkiego pomysłu. Można by kontynuować…

Czyż nie jest tak, że w czasach pomieszania powszechnego, jakie wtargnęły w sam środek Kościoła, rozglądamy się za pewnością, stałością, niezmiennością, na których moglibyśmy spokojnie i z ufnością oprzeć swoje życie, odczytać prawdziwie jego sens i cel, i znaleźć pewne wskazówki jak żyć? Tę pewność, stałość, niezmienność, na których spokojnie i z ufnością można oprzeć swoje życie, znalazły w Kościele rzesze Świętych, którzy są najpiękniejszym owocem mądrej, Bożej pedagogii Kościoła.

Wymyślają różni ludzie ciągle nowe sposoby odnowy Kościoła. Ściślej: odnowy ludzkiego wymiaru Kościoła. A przecież od dwudziestu wieków daje nam Pan Bóg – jakby na tacy! – program niezawodny nie nowej, lecz Bożej odnowy Kościoła. Ten program to jest wierność Bożemu Objawieniu zawartemu w Piśmie Świętym i Tradycji, wierność Prawdzie i łasce, czyli mądrość i świętość, w czym zawiera się także walka z błędem i grzechem. W ten sposób realizuje się najszlachetniejszy Chrystusowy program: Instaurare omnia in Christo – odnowić wszystko w Chrystusie!

 

Ten program przekracza ramy koniunktury, establishmentu  politycznego i eklezjalnego, przekracza uwarunkowania okoliczności, doraźności, podległości i zależności różnych…

Ten program jest aktualny zawsze i wszędzie, i dla każdego człowieka.

Program zatem aktualny i dzisiaj dla Kościoła Wojującego – Ecclesia Militans – do którego mamy zaszczyt z Bożej łaski należeć!

Św. Atanazy pisze w swoim Wyznaniu wiary: „Ktokolwiek pragnie być zbawiony, przede wszystkim powinien się trzymać katolickiej wiary”.

 

Stałość wiary. Pewność wiary. Niezawodność wiary. Potrzeba pokory, aby uznać i wyznać, że Pan Bóg jest prawdomówny i niezmienny. Po Soborze Watykańskim II Pan Bóg nie zmienił poglądów! W liście Benedykta XVI do biskupów, wydanym z okazji publikacji motu proprio Summorum Pontificum – dokumentu, który uwalniał w Kościele celebrację najdoskonalszego aktu kultu, jakim jest Msza Święta trydencka – czytamy: „To, co przez poprzednie pokolenia było święte, również dla nas pozostaje święte i wielkie, i nie może być nagle całkowicie zabronione albo potraktowane jako szkodliwe”. Tak mówi Słowo Boże: „Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki. Nie dajcie się uwieść różnym i obcym naukom” (Hbr 13, 8)!

Kiedy mówimy o Tradycji, dotykamy samych fundamentów Kościoła. Katolik nie może nie być człowiekiem Tradycji!

Stwierdzamy fakt: czasy pomieszania powszechnego wtargnęły w sam środek Kościoła. I właśnie w tym kontekście zauważamy porządkującą rolę Tradycji. Oczywiście, Tradycja, tak ją rozumie Kościół, jest rzeczywistością o wiele większą i wieloaspektową. Możemy jednak zasadnie mówić o porządkującej roli Tradycji. Wierność Tradycji zatem jest skutecznym remedium, środkiem zaradczym, na czasy pomieszania powszechnego, jakie wtargnęły w sam środek Kościoła – w zakresie doktrynalnym, duchowym, moralnym, liturgicznym.

Oddalając się od Tradycji oddalamy się od wiary katolickiej.

Zagadkowe więc pozostaje niemal całkowite milczenie o Tradycji w ostatnich kilkudziesięciu latach…

Zagadkowa pozostaje alergia na punkcie Tradycji w ostatnich kilkudziesięciu latach…

Zagadkowa pozostaje agresja wobec tych, którzy o Tradycji odważają się mówić klarownie i publicznie…

Jest jakiś paradoks, o którym trzeba dzisiaj odważnie i często mówić: Katolicy, którzy jako swój program życia biorą to, czego Kościół nauczał przez dwadzieścia wieków, wierny Bożemu Objawieniu zawartemu w Piśmie Świętym i Tradycji, są dzisiaj traktowani jako ludzie dziwni! Nawet niektórzy czują się nieswojo, kiedy słyszą słowo „Tradycja”. A przecież tutaj dotykamy centralnych kwestii wiary!

Pismo Święte i Tradycja – oto, gdzie poznajemy Prawdę objawioną przez Pana Boga. „Boże Objawienie dociera do nas w Kościele założonym przez naszego Pana Jezusa Chrystusa – jedynym prawdziwym Kościele – poprzez Pismo Święte i Tradycję. Jeżeli więc ktoś wykreśla Pismo Święte bądź Tradycję, nie jest katolikiem. Zdradza Boże Objawienie” (Ks. J. Bałemba SDB, Elementarz katolika).

Tradycja nie jest opcjonalnym ozdobnym dodatkiem do wiary – szacownym archiwalium.

Czasami słyszymy takie groteskowe półtolerancyjne postulaty: „No, Tradycja niech tam sobie będzie, ale tak nie za dużo, nie za wyraźnie”!

Tradycja w rozumieniu katolickim to nie szacowne i zmienne zwyczaje ludzkiego pomysłu. Tradycja w rozumieniu katolickim ma ściśle określone teologiczne znaczenie. Znaczenie to wyartykułowane jest jasno w trzech źródłach, które dzisiaj przytoczymy. Jesteśmy w samym centrum doktryny katolickiej!

 

Pierwsze źródło – Sobór Trydencki:

 

Sesja 4, 8 kwietnia 1546

 

I. Przyjęcie Ksiąg świętych i Tradycji apostolskich

 

[1] Święty, ekumeniczny i generalny Sobór Trydencki, w Duchu Świętym prawomocnie zgromadzony, pod przewodnictwem wspomnianych trzech legatów Stolicy Apostolskiej, stawia sobie zawsze przed oczyma, aby po zniszczeniu błędów utwierdzić w Kościele czystość Ewangelii, którą wcześniej przyobiecaną przez Proroków w Pismach Świętych najpierw własnymi ustami ogłosił nasz Pan Jezus Chrystus, a następnie przez swoich apostołów polecił głosić każdemu stworzeniu jako źródło wszelkiej zbawiennej prawdy i nauki dotyczącej obyczajów.

[2] [Sobór] dostrzega również, że prawda ta i nauka zawierają się w księgach spisanych i w tradycjach niepisanych, które – przyjęte przez Apostołów z ust samego Chrystusa, bądź przez nich samych przekazane jakby z ręki do ręki – dzięki podpowiedzi Ducha Świętego – dotarły aż do nas. Postępując za przykładem prawowiernych ojców, z jednakową pobożnością i poważaniem przyjmuje oraz czci wszystkie Księgi zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu, gdyż Bóg jest jednym autorem ich obu, a także Tradycje należące zarówno do dziedziny wiary, jak i obyczajów, ustnie przekazane przez Chrystusa lub podane przez Ducha Świętego i w nieprzerwanym następstwie przechowywane w Kościele katolickim.

 

Drugie źródło – Katechizm św. Piusa X, papieża:

 

O Tradycji

 

34. Czym jest Tradycja?

Tradycja to niespisane słowo Boże, które zostało przekazane żywym słowem przez Jezusa Chrystusa i Jego Apostołów, a do nas dotarło przez stulecia, za pośrednictwem Kościoła, bez żadnej zmiany.

 

35. Gdzie jest zawarte nauczanie Tradycji?

Nauczanie Tradycji zawarte jest przede wszystkim w dekretach soborów, w pismach świętych Ojców Kościoła, w dokumentach Stolicy Apostolskiej, a także w słowach i obrzędach świętej liturgii katolickiej.

 

36. Jakie znaczenie winniśmy przypisywać Tradycji?

Tradycji winniśmy przypisywać takie samo znaczenie jak objawionemu słowu Bożemu, które jest zawarte w Piśmie Świętym.

 

I trzecie źródło – Katechizm Kard. P. Gasparriego:

 

21. Gdzie się mieszczą prawdy od Boga objawione?

Prawdy od Boga objawione mieszczą się w Piśmie Świętym i w Tradycji.

 

25. Co nazywamy Tradycją?

Tradycją nazywamy wszystkie prawdy razem wzięte, które Apostołowie otrzymali bądź z ust samego Chrystusa, bądź też z natchnienia Ducha Świętego, a które podawane jakby z rąk do rąk i przechowywane w Kościele Katolickim dzięki nieprzerwanemu następstwu, doszły aż do nas.

 

Bracia i siostry, w świetle powyższego jasno widzimy, że przyjmując Tradycję i zachowując wierność Tradycji – bez zmiany – jesteśmy katolikami. Opieramy się na niezmiennym fundamencie Prawdy w Kościele – Kościele Katolickim, Powszechnym – czyli jedynym prawdziwym Kościele założonym przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Wzywa nas św. Paweł: „Przeto, bracia, stójcie niewzruszenie i trzymajcie się tradycji, o których zostaliście pouczeni bądź żywym słowem, bądź za pośrednictwem naszego listu” (2 Tes 2, 15)!

 

Na tym świętym miejscu wypada nam oddać chwałę Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu, który objawia nam swoją Prawdę przez Pismo Święte i Tradycję, Bogu który wybiera czasy i miejsca, aby objawić swoją chwałę, aby człowieka obdarzyć łaską i aby obdarować go krystalicznym darem niezmiennej Prawdy.

 

Tutaj jest miejsce święte.

Tutaj JEST BÓG.

Dlatego, razem z Matką Bożą, Aniołami i Świętymi, z pokorą mówimy:

Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu,

jak była na początku, teraz i zawsze,

i na wieki wieków.

 

Tutaj jest miejsce święte. Tabernaculum! Dom Boga między ludźmi!

Tutaj jest nasz Pan Jezus Chrystus.

Dlatego, razem z Matką Bożą, Aniołami i Świętymi, z pokorą mówimy:

Niechaj będzie pochwalony Przenajświętszy Sakrament

teraz i zawsze, i na wieki wieków.

 

Tutaj jest miejsce święte.

Tutaj jest Matka Boża – Najświętsza Dziewica, Królowa.

Dlatego, razem Aniołami i Świętymi, z pokorą mówimy:

Witaj, Gwiazdo morza,

Wielka Matko Boga,

Panno zawsze czysta,

Bramo niebios błoga.

 

Matka Boża jest pokorna. Odpowiada Archaniołowi Gabrielowi: „Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa!” (Łk 1, 38).

Matka Boża nie eksperymentowała ze Słowem Bożym. Matka Boża przyjęła i wypełniła Słowo Boże! Dlatego jest dla nas pięknym i niezawodnym wzorem i przykładem wierności Bożemu Objawieniu zawartemu w Piśmie Świętym i Tradycji.

 

Jeżeli Krucjata Różańcowa za Ojczyznę chce podążać nie drogą eksperymentowania, ale drogą pewną, bezpieczną, niezawodną, prawdziwą, to pójdzie drogą katolicką, czyli drogą wierności Bożemu Objawieniu zawartemu w Piśmie Świętym i Tradycji. Taki nasz model życia i takie nasze świadectwo będzie miało rolę porządkującą w czasach pomieszania powszechnego, które wtargnęły w sam środek Kościoła.

Amen.

 

 

   * * *

 

Msza Święta:

    7.11.2013: O Miłosierdzie Boże dla śp. Marianny i Józefa Jaczewskich, ich rodziców, rodzeństwa, krewnych, znajomych i dusz w czyśćcu cierpiących.

    8.11.2013, godz. 19.00: Za śp. Michała Prokopa – intencja zamówiona przez p. Piotra z Warszawy.

    9.11.2013: O codzienną opiekę Matki Bożej Jasnogórskiej i o łaskę zdrowia dla Joanny.

  10.11.2013: Za śp. x. Bolesława Rozmusa SDB, mojego kolegi kursowego – w 17. r. śm..

  11.11.2013: 1. Za śp. x. Mariana Filipiaka SDB – pogrzebowa – godz. 11.00.

                      2. Za śp. Barbarę Chojnacką – godz. 18.00.

  12.11.2013: Dziękczynno-wynagradzająca oraz o łaskę głębokiej wiary dla rodziny p. Krystyny – intencja zamówiona przez p. Krystynę z Chicago.

  13.11.2013: W intencji ekspiacyjnej za niszczenie rzymskokatolickiej wiary na polskiej ziemi, za wykoślawianie depozytu wiary i za wszystkie nieuszanowania i profanacje Najświętszego Sakramentu.

  20.11.2013: Za moją śp. Mamę Stanisławę Bałemba z d. Kaglik – w 26. r. śm..

  25.11.2013: Za wszystkich zmarłych rodziców salezjanów.